TPNJ

THE PERFECT NOSE JOB

Met opgroeiende kinderen in huis, is de kans groot dat je geconfronteerd wordt met het fenomeen Sinterklaas. Wij vieren al een paar jaar geen pakjesavond meer, omdat het geloof van de jongste veranderd is in ongeloof (verplicht).

“Vier het dan met surprises”, hoor ik je denken.

Die surprises hebben we precies één keer gedaan, maar het gedichten maken, surprises bedenken en vervolgens ook nog een goed kado verzinnen, is voorlopig nog teveel moeite voor het gemiddelde puberbrein in ons huis.

Manlief vindt het maken van een surprise trouwens ook niet de allerleukste bezigheid (understatement of the year), dit in tegenstelling tot het maken van een gedicht. Immers, praten is zijn all time favorite hobby.

De jongste zit nog op de basisschool waar nog wel Sinterklaas wordt gevierd. De surprise maken we dan elk jaar samen, maar het gedicht is zijn verantwoordelijkheid. Toegegeven, internet biedt hem de helpende hand, maar de gedichten worden toch elk jaar iets beter en iets minder geknipt en geplakt.

Ik ben alles behalve creatief, heb een soort van twee linkerhanden en ben absoluut gezakt voor mijn knutseldiploma op de lagere school. Toch lukt het de laatste jaren om iets leuks voor het desbetreffende klasgenootje te maken.

Dit jaar ‘trok’ zoonlief zijn vriendinnetje (sinds groep 6 echte liefde). Makkelijk dus, we maken een groot rood hart. You think!!! “Echt niet mam, weet je hoe hard ze me dan gaan uitlachen.”

Zelfs mijn verhaal over het hart wat ik kreeg op de basisschool kon hem niet overtuigen.

Het werd een ski-piste. Zag er leuk uit. Niet al te ingewikkeld, dus moest te doen zijn. Naar de bouwmarkt om purschuim te halen. “Houdt u er rekening mee dat het enorm uitzet mevrouw”, was het antwoord toen ik vroeg hoe je precies een berg spoot met dat spul. Keurig in de garage een ‘berg’ gespoten.

Groen! Compleet uitgezet in de breedte, maar niet in de hoogte. Nieuwe bus gehaald. Keurig een bergje er boven op gespoten. Wit! Compleet uitgezet in de breedte, maar veel minder in de hoogte. Het leek wel een ontplofte ijsschots, zo één waar de Titanic opgebotst was, maar dan met een groene onderkant.

Zoonlief vond hem prachtig, dus stap twee, de sneeuw. Twee bussen kunstsneeuw leeggespoten op de ontplofte ijsberg en nu maar wachten tot het droog was. En wachten. En wachten. En wachten. Tip: kunstsneeuw droogt niet op purschuim!!! Terug naar de winkel. Losse kunstsneeuwpoeder gekocht! Dan maar stukje bij beetje lijm er opsmeren en kunstsneeuw eroverheen strooien.

Eerste laagje, alles behalve de ijsschots onder de kunstsneeuw en de groene laag zag je er nog steeds doorheen. Tweede laagje, alles behalve de ijsschots onder de kunstsneeuw en de groene laag zag je er nog steeds doorheen. Dit ging hem dus ook niet worden. Terug naar de winkel. Sneeuwdeken gekocht. Uiteindelijk vast kunnen zetten met tandenstokers, die eigenlijk bestemd waren voor de piste, maar we hadden nu in ieder geval een volledig met sneeuw bedekte witte ijsschots.

Ondertussen had ik het redelijk gehad met project ‘niet zo ingewikkelde ski-piste’!

Twee dagen voor d-day moest ik er toch aan geloven. Ietwat geïrriteerd aan de slag met project ijsschots. Zoonlief was uiteraard in een ik-werk-totaal-niet-mee-bui, waardoor ik nog iets geïrriteerder werd.

Dennenappels (bomen) bleven niet zitten, kersthuisjes (skilifthuisjes) gleden er af, rode linten raakten in de knoop (rode piste), maar uiteindelijk zat het in en op elkaar. Zoonlief had zich over zijn bui heen gezet en een mooie finishlijn gemaakt.

“Mam, zet jij hem er op dan poets ik alvast mijn tanden.” Ik was al helemaal klaar met project ijsschots, dus ietwat geïrriteerd zette ik de surprise op een kastje van zoonlief. Zoonlief kwam de kamer weer in, ik deed een stap voor hem naar voren en blijkbaar tikte ik daarmee tegen de ijsschots, die weer tegen de spiegel aantikte. Een domino effect dus, dat op mijn gezicht en neus tot stilstand kwam! Een harde klap, een flinke schreeuw en huilen als een klein mager speenvarken (zoonlief) verder, is het eindresultaat een best leuke ski-piste, een blauwe wang en een gebroken neus.

Nou is dat laatste de vijfde keer in mijn leven; voorhoofd van een klasgenootje op de kleuterschool, houten paaltje bij paaltjesvoetbal, stoeien met zoonlief, springen met zoonlief en nu dan project ijsschots.

Ik zou die avond nog iets van appeltaart maken (overschot aan appels), maar zag meer sterren dan goed voor me was en had dit dus even uitgesteld. Zoonlief had de appels al vóór de ‘nose job’ geschild, dus maar even in de koelkast tot de volgende dag.

Om nog verder in de Sinterklaas sfeer te komen, ging ik de volgende dag speculaas-muffins bakken voor mee naar school. Dat lezen ook een vak is bewees ik zelf maar weer eens, want muffins zijn toch iets heel anders dan cupcakes. “Voor twaalf muffins”, zei het recept.

Tweeëntwintig kinderen in de klas, aantallen verdubbelen dus.

Vierentwintig gevulde cupcake bakjes later, had ik nog voor een weeshuis speculaas MUFFIN beslag en de door zoonlief geschilde appels in de koelkast.

Nadat ik net had besloten om dan maar van het overige beslag een speculaas taart te maken, kwam er van dezelfde blogger www.laurasbakery.nl een recept voor appel speculaas cake. Twee vliegen in één klap! Reeds geschilde appel toegevoegd bij de speculaas taart en voila, volgens mijn gezin een schot in de roos.

Speculaas Muffins

voor 12 muffins of iets meer cupcakes

  • 300 gram bloem
  • 2 tl bakpoeder
  • 120 gram suiker
  • 4 tl speculaaskruiden
  • 120 gram boter (gesmolten)
  • 2 eieren
  • 250 ml melk
  • 2 tl vanille-extract
  • 60 gram schuddebuikjes + een beetje extra
  • 50 gram gehakte amandelen
  • geschaafde amandelen ter decoratie.

Verwarm de oven voor op 200 graden

Roer in een kom de bloem, bakpoeder, suiker en speculaaskruiden door elkaar. In een andere kom meng je de boter, eieren, melk en vanille-extract door elkaar. Voeg de droge ingrediënten aan de natte toe en spatel tot een beslag.

Voeg de stukjes speculaas en gehakte amandelen toe aan het beslag en spatel dit door elkaar.

Verdeel het beslag over de vormpjes en strooi hier de extra schuddebuikjes en geschaafde amandelen overheen.

Bak de muffins gaar in 20 minuten.

Een reactie voor “THE PERFECT NOSE JOB”

  1. Nice article, It was inspiring.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *