Fly away 3

LETS FLY AWAY!

Kleine kinderen worden groot. Het nest verlaten. Kleine kinderen kleine zorgen, grote kinderen grote zorgen. Kinderen worden kerels.

Er zijn meer dan genoeg van dit soort dooddoeners. Ik weet heus wel dat ze groter, volwassener, ouder en zelfstandiger worden. Gelukkig wel, anders deden we iets niet goed.

Maar het moment dat de laatste roept “het is tijd om op mezelf te gaan wonen”, zie ik met iets meer angst en beven tegemoet dan manlief.

Dit zal ongetwijfeld iets met het biologische verschil tussen man en vrouw te maken hebben en totaal niet met mijn hysterische, vrouwelijke (sorry dames), overbezorgd van nature trekjes.

Zo ging een paar jaar geleden zoonlief op dertienjarige leeftijd voor het eerst met school naar het buitenland. Hij sliep het weekend ervoor in Amsterdam en ik was buiten de stad. Geen probleem, ik zou heel vroeg vertrekken en hem ophalen om hem naar het station te brengen en uit te zwaaien.

Keurig om half zeven vertrok ik die maandagmorgen en had regelmatig contact (uiteraard handsfree) over het tijdsstip van ophalen. So far so good. Totdat voor mij de rode achterlichten opdoken en iedereen opeens letterlijk stil stond op de snelweg.

Vijf minuten gingen voorbij, ik was de relaxedheid zelve, het was namelijk meer dan vroeg.

Nog eens 10 minuten gingen voorbij, geen beweging in de tussentijd  en de kriebels in mijn onderbuik begonnen wat heftiger te borrelen. Manlief bellen wat er gebeurd was, die mij vervolgens kon vertellen dat er vlak voor mij een ongeluk was gebeurd en er vijf banen waren afgesloten.

Weer 15 minuten later, geen milimeter bewogen. Langzaam kwamen er rode vlekken in mijn nek. Zeker op het moment dat ik me realiseerde dat de A2 op dat punt ‘maar’ vijf banen heeft, de hele weg was afgesloten.

Na contact te hebben gehad met zoonlief, leek het ons beter om over te gaan naar plan B. Hij werd gebracht naar het station en zou daar door derden worden opgevangen.

….Mijn baby, van dertien, alleen, zonder zijn moeder, een week weg, niet uitgezwaaid?????

Dat was teveel. Ondertussen niet meer met rode vlekken, maar gewoon paars! Niet meer af en toe wat moeilijk slikken, maar hysterisch huilen en gillen! Niet meer rustig, zitten maar druk aan het stuur draaien, om maar te kijken of ik misschien nog een uitweg via de vluchtstrook zag. Desnoods over de middenberm, via de andere kant, de eerste afslag er weer af en dan maar omrijden.

Manlief was het eeuwige rustpunt in deze situatie, al kon ik de “maak je niet zo druk, hij heeft het ook super leuk als je niet komt zwaaien” op dat moment alles behalve waarderen.

Oma en dochterlief werden ingeschakeld om waar te nemen. Oma liet alles uit haar handen vallen om kleinzoonlief uit te kunnen zwaaien. Eerlijk is eerlijk, het was best knap  van haar om in twintig minuten van Amsterdam-Zuid naar Amsterdam Centraal te komen.

Dochterlief had nog niet eens haar ogen open, maar was nadat ze haar tanden had gepoetst en gezicht had gewassen, zonder enige vorm van ontbijt op haar fiets gesprongen en van Amsterdam-Oost naar Amsterdam Centraal gefietst.

Nadat beiden een ‘sterk spul he, dat Fishermanfriend’  moment hadden, was zoonlief op zijn dooie gemak op weg naar Berlijn.

Na een week van schuldgevoelens kwam zoonlief terug. De hele week had ik geoefend op een mooie spijtbetuiging en kon ik niet wachten om dit ‘trauma’ goed te maken.

“Huh mam? Was je er dan niet toen ik wegging?”, geeft aan hoe groot het ‘trauma’ is dat hij heeft opgelopen.

Toen recent andere zoonlief voor een uitwisselingsprogramma naar Sevilla ging, heb ik dan ook mijn ‘mij kan niets gebeuren, ik hou me heel groot, ik laat niets merken en ik ben totaal niet overbezorgd of hysterisch’ gezicht opgezet.

Toch was ik stiekem blij  toen de leerkracht zei dat het tijd was om te vertrekken, ik niet de enige was die meteen door kon naar de tandarts, omdat de stukken van mijn kiezen vlogen doordat ik er zo hard op gebeten had.

Dit schooljaar gaat de jongste van het stel voor het eerst alleen op kamp! Gelukkig heb ik nog een paar maanden de tijd om mezelf hierop voor te bereiden en mijn bovenstaande gezichtsuitdrukking verder te perfectioneren.

Welcom home appeltaart met havermout

Appel havermout

http://judithscakes.nl/appeltaart-met-havermout/

  • 300 gram zelfrijzend bakmeel
  • 300 gram donkerbruine basterdsuiker
  • 150 gram H-O havermout
  • 250 gram roomboter
  • 1200-1500 gram elstar of goudrenette
  • 150 gram rozijnen
  • kaneel

Verwarm de oven voor op 200 graden boven- en onderwarmte, of 175 graden hetelucht.

Smelt de boter. Meng het bakmeel, de suiker en de havermout door elkaar en roer de gesmolten boter erdoor.

Schil de appels en snijd ze in blokjes. Bestrooi naar smaak met kaneel en schep de rozijnen erdoor.

Vet een springvorm (of silicone bakvorm) van ongeveer 26 cm doorsnede in met boter.Bekleed de bodem en de rand met 3/4 van het deeg. Druk goed aan.

Verdeel het appel-rozijnenmengsel over het deeg en kruimel de rest van het deeg hierover. Druk de deegkruimels licht aan. Bak de appeltaart in het midden van de oven in 40-45 minuten gaar en goudbruin van kleur.

Extra: Meng 250 gram amandelspijs met een ei en verdeel dit over de bodem, voordat je de appels erop doet. Te lekker om weg te laten, maar als je iets minder calorieeen wilt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *